Shloka 30
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
अधीत्य वेदं तपसा ब्रह्मचारी यज्ञान् शक््त्या संनिगृहोह पड्च । वन॑ गच्छेत् पुरुषो धर्मकाम: श्रेय: स्थित्वा स्थापयित्वा स्ववंशम्,द्विजको पहले ब्रह्मचर्य-आश्रममें रहकर तपस्या-पूर्वक वेदोंका अध्ययन करना चाहिये; फिर गृहस्थाश्रममें प्रवेश करके अपनी शक्तिके अनुसार इन्द्रियसंयमपूर्वक पंच महायज्ञोंका अनुष्ठान करना चाहिये। तत्पश्चात् अपने पुत्रको घर-बारकी रक्षामें नियुक्त करके कल्याणमार्ममें स्थित हो केवल धर्मपालनकी इच्छा रखकर उसे वनको प्रस्थान करना चाहिये
adhītya vedaṁ tapasā brahmacārī yajñān śaktyā saṁnigṛhya ca pañca | vanaṁ gacchet puruṣo dharmakāmaḥ śreyaḥ sthitvā sthāpayitvā svavaṁśam ||
ปราศรสอนแนวทางชีวิตของผู้เกิดสองครั้งว่า—ประการแรก เมื่ออยู่ในพรหมจรรย์พึงศึกษาพระเวทด้วยตบะและวินัย ครั้นเข้าสู่คฤหัสถ์พึงสำรวมอินทรีย์ตามกำลัง และประกอบปัญจมหายัญเป็นนิตย์ ต่อจากนั้น เมื่อสถาปนาวงศ์สกุลของตนแล้ว มอบการคุ้มครองเรือนให้บุตร และตั้งมั่นในสิ่งอันประเสริฐแท้ พึงออกสู่ป่าเพื่อมุ่งปฏิบัติธรรมเท่านั้น
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse outlines āśrama-dharma as a progressive ethical discipline: learn the Veda with austerity in brahmacarya, fulfill social and sacred obligations in gṛhastha through self-control and the five great sacrifices, then—after securing family continuity—withdraw to the forest to pursue śreyas (higher welfare) with a single-minded commitment to dharma.
Parāśara is instructing about the proper life-course for a dvija: education and discipline first, responsible household life next, and finally a deliberate transition toward renunciation (vānaprastha) after handing over duties to the next generation.