Shloka 17
Vasiṣṭha on Saṃsāra, Guṇas, and Misattributed Agency
Mahābhārata 12.292
एते महर्षय: स्तुत्वा विष्णुमृग्भि: समाहिता: । लेभिरे तपसा सिद्धि प्रसादात् तस्य धीमत:,असित, देवल, नारद, पर्वत, कक्षीवान्, जमदग्नि-नन्दन परशुराम, मनको वशमें रखनेवाले ताण्ड्य, वसिष्ठ, जमदग्नि, विश्वामित्र, अत्रि, भरद्वाज, हरिश्मश्रु, कुण्डधार तथा श्रुतश्रवा--इन महर्षियोंने एकाग्रचित्त हो वेदकी ऋचाओंद्वारा भगवान् विष्णुकी स्तुति करके उन्हीं बुद्धिमान श्रीहरिकी कृपासे तपस्या करके सिद्धि प्राप्त कर ली
ete maharṣayaḥ stutvā viṣṇum ṛgbhiḥ samāhitāḥ | lebhire tapasā siddhiṃ prasādāt tasya dhīmataḥ ||
ปราศรกล่าวว่า—มหาฤๅษีเหล่านั้นตั้งจิตเป็นหนึ่ง สรรเสริญพระวิษณุด้วยบทฤกแห่งพระเวท แล้วด้วยพระกรุณาแห่งพระองค์ผู้ทรงปัญญา จึงบำเพ็ญตบะจนบรรลุสิทธิ ในหมู่ท่านมี อสิตะ เทวละ นารท ปรวตะ กักษีวาน ปรศุรามโอรสแห่งชามทัคนี ตาณฑยะผู้ข่มใจได้ วสิษฐะ ชามทัคนี วิศวามิตร อตริ ภรทวาช หริศมศรุ กุณฑธาร และศรุตศรวา
पराशर उवाच
Educational Q&A
Austerity (tapas) becomes truly fruitful when joined with focused devotion and Vedic praise; the decisive factor behind siddhi is the Lord’s prasāda (grace), not mere personal effort alone.
Parāśara lists renowned ṛṣis and states that they worshiped Viṣṇu with Ṛgvedic hymns in deep concentration, and through that devotion and their austerities they attained spiritual success by Viṣṇu’s favor.