Shloka 6
अध्याय २८६ — पराशर-उपदेशः
Ethical Restraint, Mortality, and Karma
उपक्रमानहं वेद पुनरेव फलोदयान् । लोके फलानि चित्राणि ततो न विमना हाहम्,मुझे कर्मोके आरम्भका तथा उनके फलोदयकालका भी ज्ञान है और लोकमें जो भाँति-भाँतिके कर्मफल प्राप्त होते हैं, उनको भी मैं जानता हूँ; इसीलिये मेरे मनमें कभी खेद नहीं होता
upakramān ahaṃ veda punar eva phalodayān | loke phalāni citrāṇi tato na vimanā hy aham ||
ข้าพเจ้ารู้ทั้งการเริ่มต้นแห่งกรรม และกาลที่ผลของกรรมนั้นจักสุกงอม อีกทั้งรู้ด้วยว่าในโลกนี้ผลแห่งกรรมปรากฏได้หลากหลายเพียงใด เพราะเหตุนั้นจิตของข้าพเจ้าจึงไม่เอนเอียงไปสู่ความเสียดายหรือความหดหู่
समड़ उवाच
Educational Q&A
A wise person remains free from regret by understanding karma in two dimensions: how actions begin (their causes and initiation) and how their results ripen over time in diverse ways. This insight supports steadiness of mind amid success, delay, or unexpected outcomes.
The speaker explains their inner composure: because they comprehend the initiation of deeds and the varied, time-dependent emergence of their fruits in the world, they do not become dejected. The statement functions as a justification for emotional steadiness grounded in knowledge of karmic causality.