Shloka 17
अध्याय २८१ — दानधर्मः, न्यायागतधनम्, ऋणत्रय-परिशोधनं च
Dāna ethics, lawful wealth, and settling obligations
जग्राह वध्या देवेन्द्र सुलगना चाभवत् तदा । स हि तस्मिन् समुत्पन्ने ब्रह्म॒वध्याकृते भये
jagrāha vadhyā devendra sulagnā cābhavat tadā | sa hi tasmin samutpanne brahmavadhyākṛte bhaye
ครั้งนั้นบาปอันเป็นคำสาปแห่งพรหมหัตยา—กรรมจากการฆ่าพราหมณ์ซึ่งย่อมตามสนอง—ได้เข้ายึดท้าวเทวेंद्रอินทราและเกาะกุมแน่น เพราะเมื่อความหวาดหวั่นอันเกิดจากการฆ่าพราหมณ์บังเกิดขึ้น มันก็ครอบงำพระองค์ทันที
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even the highest authority is not exempt from moral causality: a grave transgression like Brahmin-slaying generates an inescapable fear/taint (Brahmahatyā) that ‘clings’ to the doer until addressed through rightful means.
Bhīṣma describes the moment when the fear/curse arising from Brahmahatyā manifests and attaches itself to Indra, portraying the transgression’s immediate ethical and psychological consequence as something that seizes and adheres to its agent.