Shloka 14
Aśmagīta: Janaka’s Inquiry on Loss, Kāla, and the Limits of Control (अश्मगीता)
जरामृत्यू हि भूतानां खादितारी वृकाविव । बलिनां दुर्बलानां च हस्वानां महतामपि,बुढ़ापा और मृत्यु--ये दोनों दो भेड़ियोंके समान हैं, जो बलवान् दुर्बल, छोटे और बड़े सभी प्राणियोंको खा जाते हैं
janaka uvāca |
jarāmṛtyū hi bhūtānāṁ khāditārī vṛkāv iva |
balināṁ durbalānāṁ ca hrasvānāṁ mahatām api ||
ความชราและความตาย เปรียบดังหมาป่าสองตัว ที่เขมือบสรรพชีวิตทั้งปวง—ทั้งผู้แข็งแรงและผู้อ่อนแอ ทั้งผู้น้อยและผู้ใหญ่
जनक उवाच
Educational Q&A
Old age and death spare no one—strength, weakness, greatness, or smallness do not protect a being from impermanence. Therefore one should cultivate dharma and inner detachment rather than rely on worldly advantages.
King Janaka speaks reflectively, using the image of two wolves to describe how old age and death consume all creatures alike, emphasizing a moral lesson about the inevitability of decline and the need for wise living.