Śreyas-nirdeśa (Discerning the Superior Good): Nārada–Gālava Saṃvāda
यदाहमेव जानामि न मृत्युस्तिष्ठतीति ह । सोऊहं कथं प्रतीक्षिष्ये ज्ञानेनापिहितश्षरन्,जब मैं यह अच्छी तरह जानता हूँ कि मौत मेरे कहनेसे क्षणभर भी रुक नहीं सकती और मैं ज्ञानरूपी कवचसे अपनेको बिना ढके हुए ही विचर रहा हूँ, तब यह समझकर भी मैं अपने कल्याणसाधनमें एक क्षणकी भी प्रतीक्षा कैसे करूँगा?
yad aham eva jānāmi na mṛtyus tiṣṭhatīti ha | so 'haṁ kathaṁ pratīkṣiṣye jñānenāpihitaḥ śaran ||
เมื่อเรารู้แน่ชัดแล้วว่า ‘ความตาย’ มิได้หยุดนิ่ง—ไม่ยอมคอยตามคำสั่งของผู้ใดแม้ชั่วขณะ—เราจะผัดผ่อนแม้เพียงนิดในการแสวงหาประโยชน์สูงสุดของตนได้อย่างไร ในเมื่อเรายังดำเนินอยู่โดยไร้เครื่องคุ้มกัน มิได้ห่มคลุมด้วยเกราะแห่งญาณแท้?
भीष्म उवाच