Shloka 17
अध्याय २५६ — श्रद्धा, अहिंसा, स्पर्धा-त्यागः
Tūlādhāra–Jājali: Faith, Non-harm, and Renunciation of Rivalry
सा विनिःसृत्य वै खेभ्यो दक्षिणामाश्रिता दिशम् | ददृशाते च तां कन्यां देवौ विश्वेश्वरावुभी,वह ब्रह्माजीके इन्द्रियछिद्रोंस निकलकर दक्षिण दिशाकी ओर चल दी। उस समय उन दोनों जगदीश्वरों (ब्रह्मा और शिव) ने उस कनन््याको देखा
sā viniḥsṛtya vai khebhyo dakṣiṇām āśritā diśam | dadṛśāte ca tāṁ kanyāṁ devau viśveśvarāv ubhī ||
นางออกจากช่องทวารแห่งอินทรีย์ทั้งหลาย แล้วหันหน้าไปสู่ทิศใต้ ครั้นกาลนั้นเอง มหาเทพผู้เป็นเจ้าแห่งสากลโลกทั้งสอง—พรหมาและศิวะ—ได้ทอดพระเนตรเห็นกุมารีนั้น
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights moral-cosmic accountability: movements and choices, even when subtle or hidden (emerging from ‘apertures’ and moving away), are still within the sight and jurisdiction of higher divine principles represented by Brahmā and Śiva.
A maiden emerges and proceeds toward the southern direction. As she moves, the two great deities—Brahmā and Śiva—notice and behold her, marking her appearance as significant within the unfolding episode narrated by Nārada.