Shloka 3
Jājali–Tulādhāra-saṃvāda: Yajña, Vṛtti, and Ātma-tīrtha (जाजलि-तुलाधार-संवादः)
नैषां पश्यामि हन्तारं प्राणिनां संयुगे परम् विक्रमेणोपसम्पन्नास्तेजोबलसमन्विता:
naiṣāṁ paśyāmi hantāraṁ prāṇināṁ saṁyuge param | vikrameṇopasampannās tejobala-samanvitāḥ ||
ยุธิษฐิระกล่าวว่า “ท่ามกลางการปะทะแห่งยุทธภูมิ ข้าพเจ้าไม่เห็นผู้ใดที่จะเป็นผู้สังหารคนเหล่านี้ได้โดยแท้ เพราะพวกเขาล้วนถึงพร้อมด้วยวีรกรรมอันยอดยิ่ง ประกอบด้วยเดชและกำลังรุ่งโรจน์”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the limits of human judgment in war: even when opponents appear invincible due to strength, valor, and tejas, outcomes are not guaranteed by visible power alone. It invites reflection on humility, the unpredictability of conflict, and the ethical weight borne by a leader who must assess life-and-death situations.
Yudhiṣṭhira is describing his perception of formidable kings/warriors on the battlefield. Seeing them as fully endowed with prowess, strength, and radiance, he felt that no other hero could easily kill them in combat—expressing awe and the grim recognition of their martial excellence.