Shloka 21
Jājali–Tulādhāra-saṃvāda: Yajña, Vṛtti, and Ātma-tīrtha (जाजलि-तुलाधार-संवादः)
करवाण्यद्य क॑ काम॑ वराहोंडसि मतो मम । कर्ता हास्मि प्रियं शम्भो तव यद् हृदि वर्तते
karavāṇy adya kaṁ kāmaṁ varāha uṇḍasi mato mama | kartā hāsmi priyaṁ śambho tava yad hṛdi vartate ||
“โอ้ ศัมภู! เราเห็นว่าเจ้าคู่ควรแก่การรับพร จงบอกมา—วันนี้เจ้าปรารถนาสิ่งใดให้เราสำเร็จให้? ความใคร่ปรารถนาอันเป็นที่รักซึ่งสถิตในดวงใจของเจ้า เราจักทำให้บรรลุผล.”
नारद उवाच
Educational Q&A
A boon is framed not as random favor but as a response to the recipient’s inner intention: the verse highlights the ethical weight of desires ‘in the heart’ and the responsibility involved in granting or seeking what one truly wishes.
Nārada addresses Śambhu (Śiva) and formally offers him a boon, inviting him to state whatever cherished wish he holds, promising to fulfill it.