Shloka 19
Jājali–Tulādhāra-saṃvāda: Yajña, Vṛtti, and Ātma-tīrtha (जाजलि-तुलाधार-संवादः)
प्रपितामह ब्रह्माके कुपित होनेपर उनके क्रोधके महान् वेगसे सभी स्थावर-जजड़म प्राणी दन्ध होने लगे ।।
tataḥ śmaśrujaṭaḥ sthāṇur vedādhvarapatiḥ śivaḥ | jagāma śaraṇaṃ devo brahmāṇaṃ paravīrahā ||
นารทกล่าวว่า—ครั้งนั้น พระศิวะผู้เป็นมงคล ผู้มีนามว่า ‘สถาณุ’ ผู้มีมวยผมดุจพิธียัญ ผู้พิทักษ์พระเวทและยัญพิธี และผู้ปราบวีรชนฝ่ายศัตรู ได้ไปขอพึ่งพระพรหม. เบื้องหลังนั้น พระพรหมทรงกริ้วด้วยกำลังอันมหาศาล เปลวแห่งโทสะแผดเผาสรรพสัตว์ทั้งที่เคลื่อนไหวและไม่เคลื่อนไหวให้ร้อนระอุไหม้เกรียม; เพราะเหตุนั้น พระศิวะจึงเข้าพึ่งพระพรหมเพื่อระงับกระแสทำลายล้างและธำรงระเบียบแห่งจักรวาลไว้.
नारद उवाच
Educational Q&A
Even the mightiest forces must be governed by restraint and aligned with dharmic order. When anger becomes world-burning, restoration comes through humility, seeking refuge, and mediation—here symbolized by Śiva approaching Brahmā to pacify destructive wrath and protect beings.
Brahmā’s anger rises with overwhelming power, endangering all beings. In response, Śiva—described as the protector of Vedic sacrifice and a formidable destroyer of foes—goes to Brahmā for refuge, implying an attempt to calm or redirect that cosmic fury.