Shloka 16
Jājali–Tulādhāra-saṃvāda: Yajña, Vṛtti, and Ātma-tīrtha (जाजलि-तुलाधार-संवादः)
तस्य रोषान्महाराज खेभ्योअग्निरुदतिष्ठत । तेन सर्वा दिशो राजन् ददाह स पितामह:
tasya roṣān mahārāja khebhyo 'gnir udatīṣṭhata | tena sarvā diśo rājan dadāha sa pitāmahaḥ ||
ข้าแต่มหาราช ด้วยแรงพิโรธ ไฟได้ผุดขึ้นจากช่องแห่งอินทรีย์ของพรหมา—จากดวงเนตรและอื่น ๆ โอ้ราชา ด้วยไฟนั้นเอง ปิตามหะเริ่มเผาผลาญทิศทั้งปวง
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse warns that anger (roṣa), when unchecked, can unleash destructive force even from a venerable source; ethical strength lies in restraint and the governance of inner impulses.
Nārada describes a moment when Brahmā, provoked by wrath, manifests fire from the openings of his sense-organs, and with it begins to scorch the quarters—portraying a cosmic-scale consequence of rage.