Shloka 14
Śaṅkha–Likhita Upākhyāna: Daṇḍa, Confession, and the Purification of Kingship (शङ्ख-लिखितोपाख्यानम्)
“मेरी वह बात सुनो, जिसके अनुसार चलनेवाला राजा धर्मसे नीचे नहीं गिरता। धर्मशास्त्रोंकी आज्ञाका उल्लंघन करनेसे राजाका पतन हो जाता है और यदि धर्मशास्त्रका अनुसरण करता है तो वह निर्भय होता है ।। कामक्रोधावनादृत्य पितेव समदर्शन: । शास्त्रजां बुद्धिमास्थाय युज्यते नैनसा हि सः,“जो काम और क्रोधकी अवहेलना करके शास्त्रीय विधिका आश्रय ले सर्वत्र पिताके समान समदृष्टि रखता है, वह कभी पापसे लिप्त नहीं होता
vaiśampāyana uvāca | kāma-krodhāv anādṛtya pitevā samadarśanaḥ | śāstra-jāṁ buddhim āsthāya yujyate nainasā hi saḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “พระราชาผู้เมินกามและโทสะ อาศัยระเบียบแห่งศาสตรา มองสรรพชนด้วยสายตาเสมอภาคดุจบิดา และตั้งปัญญาไว้ในความรู้ที่เกิดจากศาสตรา ย่อมไม่มัวหมองด้วยบาป การล่วงบัญญัติแห่งธรรมศาสตราทำให้ผู้ปกครองเสื่อมตก; การดำเนินตามนั้นทำให้ทรงไร้ความหวาดหวั่นและมั่นคงในธรรม”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A ruler remains free from moral downfall by restraining desire and anger, judging all impartially like a father, and basing decisions on dharma-śāstra; obedience to śāstra brings fearlessness, while violation leads to ruin.
In Śānti Parva’s instruction on rājadharma, Vaiśampāyana continues the didactic discourse by stating the qualities and discipline that keep a king steady in dharma and prevent political and spiritual collapse.