Shloka 12
कर्मविद्या-भेदः
Karma–Vidyā Distinction: Paths of Bondage and Release
अरूपमरसस्पर्शमगन्ध॑ न च मूर्तिमत् । सर्वलोकप्रणदितं खं तु तिषछति नादवत्
arūpam arasa-sparśam agandhaṃ na ca mūrtimat | sarva-loka-praṇaditaṃ khaṃ tu tiṣṭhati nādavat ||
ที่นั่นไม่มีรูป ไม่มีรส ไม่มีกลิ่น ไม่มีสัมผัส และไม่มีสิ่งใดเป็นรูปธรรมเหลืออยู่ อากาศธาตุซึ่งครั้งหนึ่งเคยกึกก้องไปทั่วทุกโลก บัดนี้เหลือเพียงอากาศธาตุเท่านั้น ดำรงอยู่ด้วยคุณแห่งนาทะ (เสียง) ประหนึ่งเป็นเพียงเสียงสะท้อน
व्यास उवाच
Educational Q&A
All sensory qualities and embodied forms are impermanent and dissolve; ultimately only subtle principles remain. Recognizing this supports vairāgya (detachment) and steadiness in dharma, since clinging to sense-objects as lasting leads to delusion and suffering.
Vyāsa is describing a cosmological process of dissolution (pralaya): gross elements and their qualities fade away. The verse highlights that when form, taste, smell, and touch vanish, space (kha/ākāśa) is said to remain characterized only by sound (nāda).