Shloka 33
Yoga-kṛtya (योककृत्य) — Vyāsa on Sense-Restraint, Obstacles, and Brahman-Realization
अपृथग्धर्मिणो मर्त्या ऋक्सामानि यजूंषि च | काम्या इष्टी: पृथग् दृष्टया तपोभिस्तप एव च,सत्ययुगमें अद्दैत-धर्ममें निष्ठा रखनेवाले मनुष्य ऋग्वेद, सामवेद और यजुर्वेद तथा सकाम इष्टियोंको ज्ञानरूप तपस्यासे भिन्न देखकर उन सबको छोड़ केवल ज्ञानरूप तपस्यामें ही संलग्न होते हैं
apṛthagdharmiṇo martyā ṛk-sāmāni yajūṃṣi ca | kāmyā iṣṭīḥ pṛthag dṛṣṭyā tapobhis tapa eva ca ||
วยาสะกล่าวว่า: ในสมัยสัตยยุค มนุษย์ผู้ตั้งมั่นในธรรมะแห่งอทไวตะ (ความไม่ทวิภาวะ) มิได้ถือว่า ฤคเวท สามเวท ยชุรเวท และยัญพิธีที่มุ่งผลตามความปรารถนา เป็นเป้าหมายอิสระแยกกัน เมื่อเห็นว่าสิ่งเหล่านั้นต่างจากตบะแห่งญาณแล้ว จึงวางกิจพิธีไว้ และอุทิศตนอยู่แต่ในตบะแห่งญาณเท่านั้น
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts desire-driven ritualism with knowledge-based austerity: those grounded in non-dual dharma recognize that Vedic recitations and result-seeking sacrifices are not the final goal, and they prioritize jñāna-tapas—disciplined insight aimed at liberation.
Vyāsa is describing an idealized Satya Yuga orientation: people devoted to advaita-dharma distinguish between ritual means (Vedic hymns and kāmya sacrifices) and the higher pursuit (knowledge-austerity), and they choose the latter as their primary practice.