Shloka 33
Guru’s Instruction on Dream, Mind, Guṇas, and Knowing Brahman
Svapna–Manas–Guṇa–Brahma-vicāra
कृत्वा कर्मातिसाध्वेतदशक्यममितप्रभ: । समायात: स्वमात्मानं महाभागो महाद्युति:,अनन्त प्रभासे परिपूर्ण, महातेजस्वी एवं महान् सौभाग्यके आश्रयभूत ये भगवान् अत्यन्त उत्तम और दूसरोंके लिये असम्भव कार्य करके आ रहे हैं
kṛtvā karmātisādhv etad aśakyam amitaprabhaḥ | samāyātaḥ svam ātmānaṃ mahābhāgo mahādyutiḥ || anantaprabhāse paripūrṇaḥ mahātejasvī evaṃ mahān saubhāgyake āśrayabhūtaḥ ye bhagavān atyanta uttamaḥ anyaiḥ kartum aśakyaṃ karma kṛtvā āgacchanti ||
ภีษมะกล่าวว่า “ครั้นทรงกระทำกิจอันประเสริฐยิ่งนี้—ซึ่งผู้อื่นย่อมกระทำมิได้—พระผู้มีรัศมีหาประมาณมิได้ก็เสด็จกลับสู่สภาวะอันแท้จริงของพระองค์ พระองค์ผู้ทรงมหาภาคะและมหารัศมี เปี่ยมด้วยประกายอันไร้ที่สุด เป็นที่พึ่งแห่งมงคลทั้งปวง—พระภควาน—เสด็จมาหลังทรงสำเร็จกิจที่ไม่มีผู้ใดทำได้”
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes that truly righteous and world-sustaining action (ati-sādhu karma) can be beyond ordinary capacity; such extraordinary deeds are attributed to the divine, who is described as the refuge of auspiciousness and the embodiment of limitless radiance and power. Ethically, it frames dharmic action as both supremely good and, at times, requiring transcendent capability.
Bhishma (Pitāmaha) is speaking in a laudatory tone, describing the Lord as having completed an exceptionally noble, otherwise impossible task and then returning/arriving in His own true state—portrayed with epithets of infinite brilliance, great tejas, and being the support of all auspiciousness.