Shloka 2536
अध्याय २०८ — इन्द्रियनिग्रहः, सत्याहिंसात्मकवाक्, कर्मफलविवेकः
Restraint of the Senses, Non-harming Truthful Speech, and Discernment of Karmic Consequence
स्वजादन्यकृताच्चैव सर्वपापात् प्रमुच्यते । इस प्रकार सम्पूर्ण देवताओंमें जो चार वर्ण हैं
bhīṣma uvāca | svajād anyakṛtāc caiva sarvapāpāt pramucyate | iti prakāreṇa samasta-devatāsu ye catvāro varṇāḥ, teṣāṃ varṇanaṃ kṛtam | yaḥ prātaḥ utthāya etā devatāḥ kīrtayati, sa svayaṃ kṛtāt tathā anyasaṃsargaprāptāt samasta-pāpasamūhāt mucyate |
ภีษมะกล่าวว่า “บุคคลย่อมพ้นจากบาปทั้งปวง—ทั้งบาปที่เกิดจากการกระทำของตนเอง และบาปที่ติดมาจากการคบหาหรือข้องเกี่ยวกับการกระทำของผู้อื่น ดังนี้จึงได้พรรณนาถึงสี่ ‘จำพวก’ ที่กล่าวกันในหมู่ทวยเทพแล้ว ผู้ใดตื่นขึ้นยามเช้าแล้วสวดสรรเสริญทวยเทพเหล่านี้ ผู้นั้นย่อมหลุดพ้นจากกองบาปทั้งสิ้น ไม่ว่าบาปนั้นตนทำเองหรือได้มาจากการสัมผัสเกี่ยวข้องกับผู้อื่น”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Regular morning remembrance and praise of the described deities is presented as a purifying discipline that frees a person from sins arising from one’s own actions and from moral taint acquired through association with others.
Bhishma concludes a prior description of a fourfold classification among deities and states the fruit (phala) of reciting their praise at dawn: release from the accumulated burden of sin, including that gained through contact with others.