Shloka 26
Brahmacarya-Upāya: Jñāna, Śauca, and the Mind’s Role in Desire (शान्ति पर्व, अध्याय २०७)
आदित्यानदितिर्ऊज्ञेि देवश्रेष्ठानू महाबलान् | तेषां विष्णुर्वामनो5भूद् गोविन्दश्वा भवत् प्रभु:
ādityān aditir ūje devāśreṣṭhān mahābalān | teṣāṃ viṣṇur vāmano 'bhūd govindaś ca bhavat prabhuḥ ||
อทิติด้วยฤทธานุภาพทิพย์ของตน ได้ให้กำเนิดเหล่าอาทิตยะผู้ทรงมหาพละ อันเป็นยอดแห่งเทพทั้งปวง และในหมู่อาทิตยะเหล่านั้น พระวิษณุผู้แผ่ซ่านทั่วสรรพสิ่งได้อวตารเองเป็นพระวามนะ—พระองค์นั้นแลคือโควินทะ ผู้เป็นจอมบดี
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The supreme Lord may manifest in a seemingly small or humble form (Vāmana) while remaining all-pervading and sovereign (Govinda/Prabhu). Ethical strength lies in righteous purpose and divine order, not merely external magnitude.
Bhīṣma describes Aditi giving birth to the powerful Ādityas and notes that among them Viṣṇu manifested as Vāmana, identifying him as Govinda, the Lord—linking the Āditya lineage with the Vāmana avatāra tradition.