Shloka 20
श्रोत्रं खतो प्राणमथो पृथिव्या- स्तेजोमयं रूपमथो विपाक: । जलाश्रयं स्वेदमुक्तं रसं च वाय्वात्मक: स्पर्शकृतो गुणश्व,आकाशशसे श्रोत्रेन्द्रिय (और उसका विषय शब्द), पृथ्वीसे प्राणेन्द्रिय (और उसका विषय गन्ध) होता है तथा रूप और विपाक वे दोनों (एवं नेत्र-इन्द्रिय)--ये सब तेजोमय हैं। स्वेद एवं रस (और रसना-) इन्द्रिय--ये जलके आश्रित हैं। एवं स्पर्श करनेवाली इन्द्रिय और स्पर्श यह वायुस्वरूप है
śrotraṃ khato prāṇam atho pṛthivyās tejo-mayaṃ rūpam atho vipākaḥ | jalāśrayaṃ svedam uktaṃ rasaṃ ca vāyv-ātmakaḥ sparśa-kṛto guṇaś ca ||
ภีษมะกล่าวว่า—โสตะ (การได้ยิน) และอารมณ์คือเสียง เป็นของธาตุอากาศ (ākāśa). กลิ่นและปราณ (ลมหายใจชีวิต) มีรากในธาตุดิน. รูป (สี/สิ่งที่เห็น) และวิปากะ (การย่อยแปรสภาพ) เป็นธาตุไฟ. เหงื่อและรส อาศัยธาตุน้ำ. ส่วนผัสสะ และคุณที่ทำให้เกิดการสัมผัส เป็นสภาวะแห่งธาตุลม.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma explains a Sāṅkhya-style correspondence between the sense faculties/objects and the five great elements: hearing with space, smell and vital functioning with earth, visibility and digestion with fire, taste and sweat with water, and touch with wind. The ethical implication is that understanding the elemental basis of perception supports self-control and detachment.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and higher knowledge. Here he shifts into an analytical teaching about the body, senses, and elements—framing human experience as a structured interplay of elemental qualities rather than as an absolute self.