Adhyāya 2: Nārada’s Disclosure—Karṇa’s Training and the Brahmin’s Curse (Śānti-parva)
) १(५०८४०००५. ् * हे (३६.४) झ्ल ततश्नक्रे महीग्रस्ते मूर्धानं ते विचेतस: । पातयिष्यति विक्रम्य शत्रुर्गच्छ नराधम
tataḥ śakre mahīgraste mūrdhānaṁ te vicetasaḥ | pātayiṣyati vikramya śatrur gaccha narādhama ||
แล้วแต่บัดนั้น โอ้พระอินทร์ ครั้นเมื่อท่านถูกฟาดล้มลงนอนแนบแผ่นดินดุจหมดสติ ศัตรูของท่านจักรุกคืบด้วยเดชกำลัง แล้วตัดเศียรของท่านให้ตกลง. จงไปเถิด เจ้าผู้ต่ำช้าในหมู่มนุษย์—นี่แลคือชะตาของผู้สิ้นปัญญาและกระทำโดยไร้การยับยั้ง.
नारद उवाच
Loss of discernment (vicetasaḥ) and arrogant, unrestrained action lead to disgrace and ruin; ethical self-control and clear judgment are implied as the safeguard for rulers and warriors.
Nārada addresses Śakra (Indra) in a sharp warning: if he persists in a misguided course, an enemy will overpower him, cast him to the ground, and humiliate him—an admonition framed as a prediction of consequences.