Shloka 1
जापक–इक्ष्वाकु–सत्यविवादः
The Jāpaka, Ikṣvāku, and the Dispute on Truth and Merit
अप ह< बक। है २ >> एकनवर्त्याधिकशततमो< ध्याय: ब्रह्मचर्य और गार्हस्थ्य आश्रमोंके धर्मका वर्णन भरद्वाज उवाच दानस्य कि फल प्राहुर्धर्मस्थ चरितस्य च । तपसश्च सुतप्तस्य स्वाध्यायस्य हुतस्य वा,भरद्वाजने पूछा--ब्रह्मन! आचरणमें लाये हुए दानरूप धर्मका, भलीभाँति की हुई तपस्याका तथा स्वाध्याय और अग्निहोत्रका क्या फल बताया गया है?
Bharadvāja uvāca: dānasya kiṁ phalaṁ prāhur dharmastha caritasya ca | tapasaś ca sutaptasya svādhyāyasya hutasya vā ||
ภรทวาชกล่าวว่า “ข้าแต่พราหมณ์ ผู้รู้ทั้งหลายกล่าวว่า ทานที่กระทำโดยตั้งมั่นในธรรมย่อมให้ผลเช่นไร? และผลของตบะที่บำเพ็ญอย่างดี ของการสวาธยายะคือการศึกษาพระเวท และของการบูชาถวายลงในไฟศักดิ์สิทธิ์นั้น กล่าวไว้ว่าอย่างไร?”
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharma-inquiry: it asks what spiritual and ethical ‘fruits’ are attributed to four foundational disciplines—charity grounded in righteousness, properly performed austerity, disciplined Vedic study, and fire-offerings—setting up a discussion on how inner intention and right conduct determine the value of religious acts.
At the opening of the chapter, the sage Bharadvāja addresses a Brāhmaṇa teacher and requests an authoritative explanation of the outcomes (phala) of key duties associated with brahmacarya and gārhasthya life—giving, tapas, svādhyāya, and ritual offerings.