Shloka 17
Jāpakānāṃ Gatiḥ — The Destinies of Japa-Practitioners (Śānti Parva 12.190)
निर्वेदादेव निर्वाणं न च किज्चिद् विचिन्तयेत् । सुखं वै ब्राह्मणो ब्रह्म निर्वेदेनाधिगच्छति
nirvedād eva nirvāṇaṁ na ca kiñcid vicintayet | sukhaṁ vai brāhmaṇo brahma nirvedenādhigacchati ||
ความคลายกำหนัดยึดติดเท่านั้นนำไปสู่นิรวาณ (โมกษะ); เมื่อบรรลุแล้ว มนุษย์ย่อมไม่หมกมุ่นกับสิ่งใดที่ไม่ใช่อาตมันอีกต่อไป เมื่อพราหมณ์เกิดความวางเฉยจากโลกภายในใจ เขาย่อมเข้าถึงพรหมัน—สภาวะสูงสุดอันเป็นสุข—ด้วยความคลายยึดติดนั้นเอง
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
Liberation (nirvāṇa/mokṣa) is said to be attained through nirveda—deep dispassion toward worldly objects and concerns. When dispassion matures, the mind ceases to chase non-Self matters and becomes fit to realize Brahman, described here as bliss itself.
Bharadvāja instructs on the inner discipline of renunciation: he presents dispassion as the decisive means by which a spiritually qualified person (here termed brāhmaṇa) transcends worldly preoccupations and reaches the supreme goal, Brahman.