Shloka 14
Jāpakānāṃ Gatiḥ — The Destinies of Japa-Practitioners (Śānti Parva 12.190)
तपोनित्येन दान्तेन मुनिना संयतात्मना । अजित जेतुकामेन भाव्य॑ सड्लेष्वसज्धिना
taponityena dāntena muninā saṃyatātmanā | ajitaṃ jetukāmena bhāvyaṃ saṅgeṣv asaṅginā ||
ภรทวาชกล่าวว่า—ผู้เป็นมุนีผู้บำเพ็ญตบะเป็นนิตย์ ผู้ฝึกตนและสำรวมจิต พึงดำรงอยู่โดยไม่ยึดติดแม้อยู่ท่ามกลางสิ่งที่ชวนให้ยึดติด และพึงบ่มเพาะปณิธานที่จะ ‘พิชิต’ ผู้ไม่อาจพิชิตได้—คือการเข้าถึงปรมาตมันอันสูงสุด
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
Sustained spiritual discipline is defined by tapas (austerity), sense-control, and mental restraint, combined with non-attachment even while living among potential objects of clinging; this orientation is aimed at attaining the Supreme, called Ajita—the ‘Unconquered.’
In the didactic setting of Śānti Parva, Bharadvāja instructs the listener on the inner qualities of a true muni: disciplined practice, mastery over senses and mind, and detachment, all directed toward realization of the Supreme Self.