Shloka 18
निर्वेदोपदेशः (Nirveda-Upadeśa) — Maṅki’s Dispassion and the Limits of Wealth-Seeking
चन्दनागुरुमुख्यानि त्वक्पत्राणां वनानि च । तस्मिन् पथि महाराज सेवमानो द्रुतं ययौ,राजन्! उसके ऐसा कहनेपर गौतम वहाँसे चल दिया। उसकी सारी थकावट दूर हो चुकी थी। महाराज! मार्गमें तेजपातोंके वनमें, जहाँ चन्दन और अगुरुके वृक्षोंकी प्रधानता थी, विश्राम करता और इच्छानुसार अमृतके समान मधुर फल खाता हुआ वह बड़ी तेजीसे आगे बढ़ता चला गया
candana-aguru-mukhyāni tvak-patrāṇāṁ vanāni ca | tasmin pathi mahārāja sevamāno drutaṁ yayau |
ภีษมะกล่าวว่า “ข้าแต่มหาราช ระหว่างทางนั้นมีดงไม้ใบกระวาน ซึ่งมีไม้จันทน์และไม้กฤษณาเป็นไม้เด่น เขาแวะพักเป็นระยะ ๆ ระหว่างเดินทาง กินผลไม้หวานดุจอมฤตตามปรารถนา แล้วเร่งรุดไปข้างหน้าโดยเร็ว”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse uses serene forest imagery to underscore disciplined progress: one may take lawful rest and refreshment on the way, yet continue one’s duty-bound journey without slackening—moving forward with steadiness and purpose.
Bhishma describes a traveler proceeding along a route lined with fragrant groves dominated by sandalwood and agaru; he pauses there for respite as he travels, and then continues onward swiftly.