Shloka 30
ब्राह्मणो मध्यदेशीय: कश्रिद् वै ब्रह्मवर्जित: । ग्रामं वृद्धियुतं वीक्ष्य प्राविशद् भैक्ष्यकांक्षया,मध्यदेशका एक ब्राह्मण, जिसने वेद बिलकुल नहीं पढ़ा था, कोई सम्पन्न गाँव देखकर उसमें भीख माँगनेके लिये गया
brāhmaṇo madhyadeśīyaḥ kaścid vai brahma-varjitaḥ | grāmaṁ vṛddhi-yutaṁ vīkṣya prāviśad bhaikṣya-kāṅkṣayā ||
ภีษมะกล่าวว่า “มีพราหมณ์ผู้หนึ่งมาจากมัธยเทศ แม้กำเนิดเป็นพราหมณ์แต่ปราศจากการศึกษาพระเวทโดยสิ้นเชิง ครั้นเห็นหมู่บ้านอันมั่งคั่ง เขาก็เข้าไปด้วยความปรารถนาจะขอทาน”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse introduces a case meant to test ethical definitions of status and virtue: a person called a Brahmin by birth seeks alms despite lacking Vedic learning, prompting reflection on whether true worth rests on lineage, learning (brahma), or right conduct (ācāra).
Bhishma begins a story: an unlearned Brahmin from the Madhyadeśa notices a prosperous village and goes into it to beg for alms, setting the stage for an ensuing encounter or lesson about dharma and social-religious identity.