Shloka 666
महर्षिभ्यो ददौ खड्गमृषयो वासवाय च । भगवान् विष्णुने मरीचिको, मरीचिने महर्षियोंको और महर्षियोंने इन्द्रको वह खड्ग प्रदान किया
maharṣibhyo dadau khaḍgam ṛṣayo vāsavāya ca | bhagavān viṣṇune marīciko, marīcine maharṣīṃś ca, maharṣayas tu indraṃ taṃ khaḍgaṃ pradadau |
ภีษมะกล่าวว่า: พระผู้เป็นเจ้า (พระวิษณุ) ประทานพระขรรค์นั้นแก่ มรีจิ; มรีจิ มอบแก่เหล่ามหาฤๅษี; และมหาฤๅษีทั้งหลายจึงถวายพระขรรค์นั้นแด่ วาสวะ (พระอินทร์). ดังนี้อาวุธนี้จึงเป็นดุจ “ของฝากไว้” ที่สืบทอดผ่านมือผู้ทรงธรรม—ความชอบธรรมมิได้ตั้งอยู่ที่กำลังเพียงอย่างเดียว หากตั้งอยู่ที่สายธารแห่งการพิทักษ์อันศักดิ์สิทธิ์และการใช้โดยรับผิดชอบ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Power (especially martial power) is not self-justifying; it gains legitimacy through dharmic transmission and responsible custodianship. The sword is portrayed as a trust passed through sanctified authorities, implying restraint and ethical governance.
Bhishma recounts a lineage of possession: Vishnu gives a sword to the sage Marici; Marici passes it to the great seers; and the seers then grant it to Indra (Vasava). The focus is on how a potent weapon comes into rightful hands.