Shloka 9
शल्मलि–पवनसंवादः
The Dialogue of Śalmali and Pavana
उदतिष्ठत संघर्षात् सुमहान् हव्यवाहन: । तद् वन॑ वृक्षसम्पूर्ण लताविटपसंकुलम्
udatiṣṭhata saṅgharṣāt sumahān havyavāhanaḥ | tad vanaṁ vṛkṣasampūrṇaṁ latāviṭapasaṅkulam ||
จากการเสียดสีอันรุนแรงนั้น เพลิงใหญ่—หัวยวาหนะ ผู้หอบหิ้วเครื่องบูชา—ก็ผุดลุกขึ้น ป่านั้นหนาทึบด้วยหมู่ไม้ และยุ่งเหยิงด้วยเถาวัลย์กับพุ่มกิ่งก้าน ถูกเปลวไฟเข้าครอบงำ แสดงให้เห็นว่าแรงอันไร้การยับยั้งย่อมกลืนกินได้รวดเร็ว แม้สิ่งที่ดูอุดมและมั่นคงปลอดภัย
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse uses the image of fire born from friction to suggest that conflict and uncontrolled force can quickly escalate and destroy even a flourishing environment; it implicitly commends restraint and foresight as ethical safeguards.
Bhīṣma describes a great fire arising from intense friction and spreading into a forest thick with trees, creepers, and branches, setting the scene for an illustrative example about how destructive power can propagate through dense conditions.