Shloka 41
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
कृतमित्येव दैत्येन्द्रमुवाच स च वै द्विज: । प्रह्मादस्त्वब्रवीत् प्रीतो गृह्ुतां वर इत्युत
kṛtam ity eva daityendram uvāca sa ca vai dvijaḥ | prahlādas tv abravīt prīto gṛhyatāṁ vara ity uta ||
ครั้งนั้นพราหมณ์ผู้นั้นกล่าวแก่เจ้าแห่งทานวะว่า “สำเร็จแล้ว—ท่านได้สนองความปรารถนาของข้าพเจ้าแล้ว” ครั้นปรหลาทะได้ฟังยิ่งปลื้มปีติ จึงกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้น จงรับพรสักประการเถิด; จงขอมา”
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
The verse underscores dāna-dharma: giving is ethically complete when the recipient feels satisfied, and a noble giver responds to gratitude by offering further help—without pride or irritation.
A brāhmaṇa tells the Daitya-lord that his desire has been fulfilled. Prahlāda, delighted by this acknowledgment, urges him to ask for a boon, continuing the cycle of generosity and goodwill.