Shloka 27
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
भार्गवस्त्वाह सर्वज्ञ: प्रह्मादस्य महात्मन: । ज्ञानमस्ति विशेषेणेत्युक्तो हृष्टश्न सो5भवत्
bhārgavas tv āha sarvajñaḥ prahrādasya mahātmanaḥ | jñānam asti viśeṣeṇety ukto hṛṣṭaḥ sa abhavat, tataḥ sarvajñaḥ śukrācāryaṇe kahā—“mahātmā prahrādako isse viśeṣa śreyakā jñāna hai.” iti śrutvā indraḥ baḍe prasannaḥ abhavat |
ฤๅษีภารคพ ผู้ได้ชื่อว่าเป็นผู้รู้ทั่ว กล่าวขึ้นว่า “มหาตมะปรหลาทมีญาณอันพิเศษยิ่ง เป็นความรู้ที่ประเสริฐกว่าสิ่งใด” ครั้นอินทราได้ฟังถ้อยคำยืนยันจากศุกราจารย์แล้ว ก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง เห็นชัดว่าความเกษมสูงสุดอยู่ที่ปัญญา มิใช่เพียงอำนาจ
घतयाट्र उवाच
Educational Q&A
True śreyas (lasting welfare) is grounded in higher knowledge and virtue; even divine power respects and rejoices in the presence of superior spiritual insight.
Śukrācārya (the Bhārgava), described as all-knowing, states that Prahlāda possesses a special, superior knowledge of what is truly beneficial; hearing this, Indra becomes very pleased.