Shloka 22
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
ततो बृहस्पतिस्तस्मै ज्ञान नैःश्रेयसं परम् । कथयामास भगवान् देवेन्द्राय कुरूद्गह,कुरुश्रेष्ठ तब भगवान् बृहस्पतिने उन देवेन्द्रको कल्याणकारी परम ज्ञानका उपदेश दिया
tato bṛhaspatis tasmai jñānaṃ naiḥśreyasaṃ param | kathayāmāsa bhagavān devendrāya kuru-udvaha ||
ครั้งนั้นพระพฤหัสบดีผู้ควรบูชาได้แสดงแก่เทวेंद्र (อินทรา) ซึ่งเป็นราชาแห่งเทวะ ถึงญาณอันสูงสุดที่นำไปสู่ไนห์ศฺเรยส—ความเกษมสูงสุดและความหลุดพ้น. โอ กุรุผู้ประเสริฐ ท่านสอนว่า มิใช่อำนาจหรือชัยชนะเป็นที่สุด หากโมกษะและความประพฤติชอบต่างหากคือประโยชน์แท้จริง.
घतयाट्र उवाच
Educational Q&A
That the highest welfare (naiḥśreyasa) is attained through supreme spiritual knowledge—wisdom oriented to liberation and right conduct—rather than through mere worldly power or success.
The text shifts to a didactic moment: Bṛhaspati, revered as the gods’ teacher, begins instructing Devendra (Indra) in the highest, welfare-giving knowledge, while the narrator addresses the Kuru listener as 'kuru-udvaha'.