Shloka 12
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
दृष्टवा च तां सभां दिव्यां दिव्यपुष्पफलान्विताम् । अश्वांस्तित्तिरकल्माषान् वस्त्राणि विविधानि च
dṛṣṭvā ca tāṃ sabhāṃ divyāṃ divyapuṣpaphalānvitām | aśvāṃs tittirakalmāṣān vastrāṇi vividhāni ca, bhārata |
ทุรโยธนะกล่าวว่า— “โอ ภารตะ! เมื่อข้าได้เห็นท้องพระโรงอันน่าอัศจรรย์นั้น ประดับด้วยดอกไม้และผลไม้อันเป็นทิพย์—เห็นม้าลายด่างดุจนกกระทา และอาภรณ์อันวิจิตรเรืองรองนานาประการ—และเมื่อข้าได้ประจักษ์ความรุ่งเรืองอันเป็นมงคลและไพศาลของศัตรูคือเหล่าปาณฑพ ประหนึ่งสมบัติของท้าวกุเบรเอง ข้าก็ยิ่งจมลึกลงในความโศกาไม่รู้สิ้น.”
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how envy and fixation on others’ prosperity breeds inner suffering. Duryodhana’s grief arises not from loss of dharma but from comparison and possessiveness, illustrating an ethical warning: unchecked jealousy corrodes judgment and becomes a seed of conflict.
Duryodhana describes seeing the Pāṇḍavas’ magnificent hall and luxurious possessions—flowers, fruits, fine garments, and dappled horses. Confronted with their Kubera-like splendor, he confesses that he is overwhelmed by continuous sorrow.