Shloka 15
त्रिवर्गमूलनिश्चयः — Determining the Roots of Dharma, Artha, and Kāma
Mahābhārata, Śānti-parva 123
वसुहोम बोले--राजन्! दण्ड सम्पूर्ण जगत्के नियमके अंदर रखनेवाला है। यह धर्मका सनातन स्वरूप है। इसका उद्देश्य है प्रजाको उद्दण्डतासे बचाना। इसकी उत्पत्ति जिस तरहसे हुई है, सो बता रहा हूँ; सुनो ।।
Vasuharomā uvāca—rājan! daṇḍaḥ sampūrṇaṁ jagad niyamasya antargataṁ dhārayati. eṣa dharmasya sanātanaḥ svarūpaḥ. asya prayojanaṁ prajāṁ auddaṇḍyāt rakṣitum. asya utpattiḥ yathābhūtā mayā te kathyate; śṛṇu. brahmā yiyakṣuḥ bhagavān sarvalokapitāmahaḥ, ṛtvijaṁ nātmanas tulyaṁ dadarśa—iti hi naḥ śrutam.
วสุหโรมกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา ทัณฑะเป็นสิ่งที่ค้ำจุนสรรพโลกให้อยู่ภายในขอบเขตแห่งระเบียบ มันคือรูปธรรมอันเป็นนิรันดร์ของธรรม มีไว้เพื่อปกป้องประชาชนจากความกำเริบและความไร้ระเบียบ และเพื่อให้ตั้งอยู่ในวินัย บัดนี้เราจะกล่าวถึงกำเนิดของมันตามที่เป็นมา—จงฟังเถิด เราได้ยินมาว่า ครั้งหนึ่งพระพรหมผู้เป็นปิตามหะแห่งสรรพโลกปรารถนาจะประกอบยัญพิธี แต่พระองค์มิได้พบฤตวิช (ปุโรหิตประกอบยัญ) ผู้เสมอด้วยพระองค์เลย”
वसुहरोम उवाच
Educational Q&A
Daṇḍa (punitive authority) is presented as an eternal instrument of dharma that maintains social and cosmic order by restraining unruliness; its ethical aim is protection of the people rather than mere retribution.
Vasuharoma begins explaining the origin and purpose of daṇḍa to the king, introducing a traditional account in which Brahmā wishes to perform a sacrifice but cannot find an officiating priest equal to himself—setting up the ensuing origin-story.