Shloka 37
Nakula’s Counsel on Yajña, Dāna, and Tyāga (नकुलोपदेशः—यज्ञदानत्यागविचारः)
निहत्य शत्रूंस्तरसा समृद्धान् शक्रो यथा दैत्यबलानि संख्ये । कः पार्थ शोचेन्निरत: स्वथधर्मे पूर्व: स्मृते पार्थिव शिष्टजुष्टे
nihatya śatrūṁs tarasā samṛddhān śakro yathā daityabalāni saṅkhye | kaḥ pārtha śocen nirataḥ svadharme pūrvaḥ smṛte pārthiva śiṣṭajuṣṭe |
นกุลกล่าวว่า “โอ้ปารถะ โอรสแห่งกุนตี! ดุจอินทร์ในสนามรบทำลายกองทัพไทตยะ ฉันใด ผู้ใดได้เร่งเร้ากำลังเข้าปราบศัตรูผู้มั่งคั่งเข้มแข็งจนได้ชัยชนะ และยังตั้งมั่นในสวธรรมนของตน—ธรรมอันเป็นที่ระลึกมาแต่โบราณและกษัตริย์ผู้ทรงธรรมทั้งหลายปฏิบัติ—กษัตริย์ผู้นั้น (นอกจากพระองค์) ใครเล่าจักโศกเศร้า?”
नकुल उवाच
Educational Q&A
A ruler who has fulfilled his warrior duty—defeating formidable enemies—and who remains devoted to svadharma as upheld by tradition and righteous kings has no ethical cause for grief; sorrow is portrayed as inconsistent with accomplished duty and established royal conduct.
Nakula addresses “Partha,” consoling him by invoking Indra’s battlefield example: just as Indra annihilates Daitya forces, so a victorious king who has acted according to the time-honored kṣatriya code should not lament, but stand firm in dharma.