Shloka 27
सुप्तं वाथ प्रमत्तं वा यथा हन्याद् विषेण वा
suptaṁ vātha pramattaṁ vā yathā hanyād viṣeṇa vā
สัญชัยกล่าวว่า: “ดุจคนฟันสังหารผู้ที่หลับอยู่หรือเผลอไผล—หรือทำลายเขาด้วยยาพิษ—ฉันใด วิธีฆ่าเช่นนั้นก็ถูกกล่าวถึงฉันนั้น” เป็นนัยถึงการกระทำลอบเร้นอันน่าติเตียน ขัดต่อธรรมของนักรบในการรบอย่างเปิดเผย
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that killing someone who is asleep or inattentive—especially by covert means like poison—is ethically blameworthy in the Mahābhārata’s war-ethics framework, contrasting stealthy harm with righteous, face-to-face combat.
Sañjaya, narrating events to Dhṛtarāṣṭra, uses a comparison: slaying an unguarded person (asleep or careless) or poisoning him exemplifies an underhanded method of killing, invoked to judge or characterize conduct in the unfolding battle context.