ते प्राप्प धनमक्षय्यं त्वदीयं भरतर्षभ | उदक्रोशन्महा भागा नरेन्द्र विजितारय:,भरतश्रेष्ठ! नरेश्वरर आपके धनका अक्षय भण्डार पाकर शत्रुविजयी महाभाग पाण्डव जोर-जोरसे हर्षध्वनि करने लगे
te prāpuḥ dhanam akṣayyaṁ tvadīyaṁ bharatarṣabha | udakrośan mahābhāgā narendra vijitāriṇaḥ ||
โอ้ยอดแห่งภารตะ โอ้พระราชา! ครั้นได้ขุมทรัพย์อันไม่สิ้นสุดของพระองค์แล้ว เหล่าปาณฑพผู้มีบุญ—ผู้พิชิตศัตรู—ก็เปล่งเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีดังลั่น
युधिछिर उवाच
The verse highlights how rightful support and resources strengthen a just cause in war: when allies provide dependable means (“inexhaustible treasure”), the righteous side gains confidence and morale, expressed here as collective rejoicing.
Yudhiṣṭhira reports that the Pāṇḍavas, having received the king’s inexhaustible wealth, loudly celebrate—signaling renewed strength and readiness after securing crucial material support.