Shloka 266
गान्धारी-प्रशमनम् — Pacification of Gāndhārī and Kṛṣṇa’s Counsel at Hāstinapura
मुक्तो वीरक्षयादस्मात् संग्रामाललोमहर्षणात् । “आपने जब ऐसा कहा, तब मैंने “तथास्तु/ कहकर वह आज्ञा स्वीकार कर ली थी। जनेश्वर! राजेन्द्र! आपका वह शूरवीर, सत्यपराक्रमी भाई सव्यसाची अर्जुन मेरे द्वारा सुरक्षित रहकर विजयी हुआ है तथा वीरोंका विनाश करनेवाले इस रोमांचकारी संग्रामसे भाइयोंसहित जीवित बच गया है”
mukto vīrakṣayād asmāt saṅgrāmāl lomaharṣaṇāt | “āpne jab aisā kahā, tab maiṃne ‘tathāstu’ kahkar vah ājñā svīkār kar lī thī | janeśvara! rājendra! āp kā vah śūravīra, satyaparākrama bhāī savyasācī arjuna mere dvārā surakṣita rahkar vijayī huā hai tathā vīroṃ kā vināś karne vāle is romāñcakārī saṅgrām se bhāiyoṃ sahit jīvit bac gayā hai”
เมื่อพ้นจากศึกอันทำให้ขนลุกและคร่าชีวิตวีรชนทั้งหลายนี้แล้ว ข้าพเจ้ากล่าวว่า—คราวที่พระองค์ตรัสดังนั้น ข้าพเจ้าได้กล่าวว่า “ตถาสตु—เป็นเช่นนั้นเถิด” แล้วรับพระบัญชาไว้ก่อนแล้ว โอ้เจ้าแห่งมนุษย์ โอ้ราชันผู้ประเสริฐ! พี่น้องผู้กล้าหาญของพระองค์ คือสวฺยสาจี อรชุน ผู้มีวีรภาพสัตย์จริง ได้รับการคุ้มครองจากข้าพเจ้า จึงมีชัย และรอดชีวิตจากสงครามอันน่าพรั่นพรึงซึ่งสังหารวีรชนนี้ พร้อมด้วยพี่น้องของเขา
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical idea that rightful authority and divine guardianship can operate together: a command is accepted with disciplined assent (“tathāstu”), and protection is framed not as personal boast but as service to a larger order in which the worthy hero survives a destructive war.
Vāyudeva reports that he had earlier agreed to the king’s instruction and now declares the outcome: Arjuna, called Savyasācī, was kept safe by Vāyu, became victorious, and survived the terrifying, hero-destroying battle along with his brothers.