Shloka 47
शल्यस्य सेनापत्याभ्युपगमः | Śalya’s Acceptance of Command
सो5हमेतादृशं कृत्वा जगतो5स्य परा भवम् । सुयुद्धेन ततः स्वर्ग प्राप्स्यामि न तदन््यथा,“इसलिये मैं जगत्का ऐसा विनाश करके अब उत्तम युद्धके द्वारा ही स्वर्गलोक प्राप्त करूँगा। मेरी सद्गतिके लिये दूसरा कोई उपाय नहीं है!
so ’ham etādṛśaṁ kṛtvā jagato ’sya parābhavam | suyuddhena tataḥ svargaṁ prāpsyāmi na tad anyathā ||
สัญชัยกล่าวว่า “เมื่อได้ก่อความพินาศเช่นนี้แก่โลกแล้ว บัดนี้เราจะบรรลุสวรรค์ได้ก็ด้วยศึกอันประเสริฐและแน่วแน่เท่านั้น—เพื่อความดีสูงสุดของเรา ไม่มีหนทางอื่น”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames a grim ethical logic of kṣatriya warfare: after causing vast ruin, the speaker sees only one remaining path to personal ‘good end’—to fight on with valor in a ‘suyuddha’ (noble battle), seeking svarga as the traditional reward for steadfast martial duty.
In the Shalya Parva context, Sañjaya reports a warrior’s resolve: acknowledging the catastrophic destruction already wrought, he declares that he will now pursue heaven by continuing the battle, insisting there is no other means for his ultimate welfare.