Shloka 583
Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
स स्नात्वा प्राप्स्यते लोकान् देहन्यासात् सुदुर्लभान् | “जो इस तीर्थमें एकाग्रचित्त होकर एक रात निवास करेगा
sa snātvā prāpsyate lokān dehanyāsāt sudurlabhān |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ผู้ใดพำนัก ณ ตีรถะอันศักดิ์สิทธิ์นี้เพียงหนึ่งราตรีด้วยจิตตั้งมั่น ครั้นอาบน้ำ ณ ที่นี้แล้ว และเมื่อวางกายลง (ถึงกาลมรณะ) ย่อมบรรลุโลกอันเป็นบุญกุศลเหล่านั้น ซึ่งผู้อื่นเข้าถึงได้ยากยิ่ง”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A brief, disciplined observance at a tīrtha—especially an overnight stay with concentrated mind and a purifying bath—is presented as a powerful dharmic act whose fruit extends beyond this life, granting access to rare meritorious realms after death.
In Vaiśaṃpāyana’s narration of the tīrtha-mahātmya within Śalya Parva, the sanctity and rewards of a particular pilgrimage site are being described, promising exceptional posthumous attainments to one who performs the prescribed stay and bath with focused intent.