Shloka 30
Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
उवाच च सुरश्रेष्ठस्तां कन्यां सुदृढव्रताम् प्रीतो5स्मि ते शुभे भकक्त्या तपसा नियमेन च
vaiśampāyana uvāca | uvāca ca suraśreṣṭhas tāṃ kanyāṃ sudṛḍhavratām | prīto 'smi te śubhe bhaktyā tapasā niyamena ca | tataḥ kalyāṇi te manasi yo 'bhīṣṭo manorathaḥ sa pūrṇaḥ bhaviṣyati | mahābhāge tvaṃ imaṃ śarīraṃ parityajya svargaloke mayā saha vasiṣyasi |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า ครั้นแล้วพระอินทร์ผู้เป็นประมุขแห่งเทพทั้งหลาย ทรงพอพระทัยในกุมารีผู้รักษาพรตอย่างมั่นคง จึงตรัสว่า “ดูก่อนนางผู้เป็นมงคล เราพอใจยิ่งในภักติ ตบะ และความเคร่งครัดในวัตรปฏิบัติของเจ้า เพราะฉะนั้น นางผู้เจริญ ความปรารถนาอันเป็นที่รักยิ่งในดวงใจของเจ้าจักสำเร็จสมดังหมาย นางผู้มีบุญ เมื่อสละกายนี้แล้ว เจ้าจักพำนักอยู่กับเราในสวรรค์โลก”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Steadfast vows, disciplined conduct (niyama), and sincere devotion (bhakti) joined with austerity (tapas) are portrayed as spiritually efficacious, drawing divine approval and resulting in the fulfillment of righteous aspirations and a favorable post-mortem destiny.
The narrator reports Indra addressing a vow-observant maiden, praising her devotion, austerities, and discipline, and granting her a boon: her inner wish will be fulfilled, and after leaving her body she will dwell with him in heaven.