Shloka 25
Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
न वैमनस्यं तस्यास्तु मुखभेदो5थवाभवत् | शरीरमग्निना55दीप्य जलमध्ये यथा स्थिता
na vaimanasyam tasyāstu mukhabhedo 'thavābhavat | śarīram agninā dīpya jalamadhye yathā sthitā ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—นางมิได้เกิดความหดหู่แม้แต่น้อย และรัศมีบนใบหน้าก็มิได้แปรเปลี่ยนเลย แม้กายจะลุกโพลงอยู่ในเพลิง นางก็ยังสงบนิ่ง—ประหนึ่งผู้ยืนอยู่กลางสายน้ำ—ทั้งใจและพักตร์ไม่หวั่นไหว
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights inner steadiness (dhairya) and self-mastery: even amid extreme suffering, a person firmly resolved in dharma does not succumb to despair, and their outward composure reflects inward discipline.
The narrator describes a woman undergoing burning in fire, yet showing no mental sorrow and no change in facial radiance—an image of extraordinary calm, compared to someone standing in water while flames blaze.