Shloka 22
बदरपाचन-तीर्थमाहात्म्यम् | Badarapācana Tīrtha Māhātmya
Indratīrtha and the Austerities of Srucāvatī & Arundhatī
भगो: शापान्महाभाग यदुक्तं ब्रह्मवादिना । महाभाग! फिर वे जैसे आये थे, वैसे लौट गये और अग्निदेव महर्षि भृूगुके शापसे सर्वभक्षी हो गये। उन ब्रह्मवादी मुनिने जैसा कहा था, वैसा ही हुआ ।। तत्राप्याप्लुत्य मतिमान् ब्रह्मयोनिं जगाम ह
bhṛgoḥ śāpān mahābhāga yad uktaṃ brahmavādinā | mahābhāga punaḥ te yathā āyātās tathā nivavṛtuḥ agnidevaś ca maharṣeḥ bhṛgoḥ śāpena sarvabhakṣo 'bhavat | tena brahmavādinā yathoktaṃ tathāiva abhavat || tatra api āplutya matimān brahmayoniṃ jagāma ha ||
โอ้ท่านผู้ประเสริฐ! ถ้อยคำที่ฤๅษีผู้กล่าวธรรมพรหมได้ประกาศไว้ บังเกิดเป็นจริงด้วยคำสาปของภฤคุ เหล่าเทพกลับไปดังที่มา และอัคนีก็กลายเป็น “ผู้กลืนกินสรรพสิ่ง” ตามที่ฤๅษีนั้นกล่าวไว้ทุกประการ อีกทั้ง ณ ที่นั้นเอง ผู้มีปัญญานั้นได้ดำลงชำระแล้วมุ่งไปสู่พรหมโยนิ—แหล่งกำเนิดแห่งพรหมา
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral-cosmic principle that a sage’s truthful utterance and a rishi’s curse are not mere words but forces that unfold as reality; actions and speech aligned with spiritual authority carry inevitable consequences.
Vaiśaṃpāyana reports that events occurred exactly as a brahmavādin sage had foretold: certain beings returned as they came, and Agni, due to Bhṛgu’s curse, became ‘all-devouring’; additionally, a wise figure is said to have plunged in and proceeded to the ‘brahmayoni,’ the primordial source.