Shloka 67
Varuṇābhiṣeka–Agni-anveṣaṇa–Kaubera-tīrtha
Varuṇa’s Consecration; Search for Agni; Kaubera Sacred Site
वह सेना बड़ी भयंकर थी। उसने हाथोंमें शूल, मुदू्गर, जलते हुए काठ, गदा, मुसल, नाराच, शक्ति और तोमर धारण कर रखे थे। सारी सेना विचित्र आभूषणों और कवचोंसे सुसज्जित थी तथा दर्पयुक्त सिंहके समान दहाड़ रही थी, उस सेनाके साथ सिंहनाद करके कुमार कार्तिकिय युद्धके लिये प्रस्थित हुए ।। त॑ दृष्टवा सर्वदैतेया राक्षसा दानवास्तथा | व्यद्रवन्त दिश: सर्वा भयोद्धिग्ना: समन््तत:,उन्हें देखकर सम्पूर्ण दैत्य, दानव और राक्षस भयसे उद्विग्न हो सारी दिशाओंमें सब ओर भाग गये
taṁ dṛṣṭvā sarvadaityā rākṣasā dānavās tathā | vyadravanta diśaḥ sarvā bhayoddignāḥ samantataḥ ||
กองทัพนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ในมือของพวกเขาถือศูล กระบองหนัก ท่อนไม้ที่ลุกไหม้ คทา สาก ลูกศรเหล็ก หอกศักติ และโตมร ทั้งกองทัพประดับด้วยเครื่องอลังการและสวมเกราะวิจิตร ส่งเสียงคำรามดุจสิงห์ผู้หยิ่งผยอง ครั้นแล้วกุมารการ์ตติเกยะก็เปล่งสิงหนาท นำกองทัพออกสู่สงคราม เมื่อเหล่าทวยเทพอสูรและรากษสทั้งปวงเห็นพระองค์ ต่างสะท้านด้วยความหวาดกลัว และพากันหนีแตกกระเจิงไปทุกทิศทุกทางรอบด้าน
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and practical reality that fear and loss of morale can decide outcomes in war: when a force appears irresistibly strong, opponents may abandon aggression and flee, reducing bloodshed but also revealing how inner steadiness is crucial in conflict.
After witnessing the formidable figure/force being described, the assembled Daityas, Dānavas, and Rākṣasas become panic-stricken and scatter, running away in all directions.