Shloka 32
Sarasvatī-Śāpavimokṣa, Rākṣasa-Mokṣa, and Aruṇā-Tīrtha
Indra–Namuci Expiation
पुष्टिद्युतिस्तथा कीर्ति: सिद्धिर्बद्धिरुमा तथा । त्वमेव वाणी स्वाहा त्वं तवायत्तमिदं जगत्
puṣṭi-dyutis tathā kīrtiḥ siddhir buddhir umā tathā | tvam eva vāṇī svāhā tvaṃ tavāyattam idaṃ jagat ||
วสิษฐะกล่าวว่า “เจ้าเป็นทั้งความอุดมเลี้ยงดูและรัศมี เจ้าเป็นเกียรติยศ เจ้าเป็นความสำเร็จและปัญญา อีกทั้งเป็นอุมา เจ้าเท่านั้นคือวาจา และเจ้าเท่านั้นคือ ‘สวาหา’ โลกทั้งปวงนี้ขึ้นอยู่กับเจ้าและอยู่ในอำนาจของเจ้า”
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that all auspicious powers—prosperity, brilliance, fame, success, and intelligence—are ultimately rooted in and governed by the divine principle addressed here, emphasizing dependence of the world on a higher sustaining power and encouraging reverent humility.
Vasiṣṭha is offering a hymn of praise (stuti), identifying the addressed deity with multiple revered forms and functions—Umā, Speech, and the sacrificial invocation Svāhā—thereby asserting her all-pervading sovereignty over the cosmos.