Shloka 54
Saptasārasvata-tīrtha-prasaṅgaḥ | The Saptasārasvata Pilgrimage Account and the Maṅkaṇaka Narrative
ततः कुण्जान् बहून् कृत्वा संनिवृत्ता सरस्वती । ऋषीणां पुण्यतपसां कारुण्याज्जनमेजय,जनमेजय! तत्पश्चात् बहुत-से कुंजोंका निर्माण करती हुई सरस्वती पीछे लौट पड़ीं; क्योंकि उन पुण्यतपस्बी ऋषियोंपर उनके हृदयमें करुणाका संचार हो आया था
tataḥ kuñjān bahūn kṛtvā saṃnivṛttā sarasvatī | ṛṣīṇāṃ puṇyatapasāṃ kāruṇyāj janamejaya ||
แล้วต่อมา ข้าแต่ชนเมชัย สรัสวตีได้เนรมิตพุ่มพงและดงไม้เป็นอันมาก แล้วจึงหันกลับไป ด้วยความกรุณาที่บังเกิดในพระทัยต่อเหล่าฤๅษีผู้มีตบะอันเป็นบุญอันศักดิ์สิทธิ์
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that true spiritual merit (puṇya-tapas) can elicit compassion and restraint even from powerful forces; holiness is portrayed as ethically transformative, prompting mercy rather than harm.
Vaiśampāyana tells King Janamejaya that Sarasvatī, after creating many groves/thickets, withdraws and turns back because compassion arises in her toward the holy ascetic sages.