Mahabharata — Shalya Parva, Shloka 33
द्वैपायनह्रदे दुर्योधनान्वेषणम् / The Search for Duryodhana at Dvaipāyana Lake
तान् हत्वा निशितैर्बाणै: सामात्यान् सह बन्धुभि: | रथे श्वेतहये तिष्ठन्नर्जुनो बह्नशो भत
tān hatvā niśitair bāṇaiḥ sāmātyān saha bāndhubhiḥ | rathe śvetahaye tiṣṭhann arjuno babhraśo bhāt ||
สัญชัยกล่าวว่า—ครั้นอรชุนสังหารนักรบเหล่านั้นด้วยศรอันคมกล้า พร้อมทั้งเหล่าอำมาตย์และญาติของพวกเขา แล้วทรงยืนมั่นบนรถศึกที่เทียมม้าขาว ก็รุ่งโรจน์ด้วยสง่าราศียิ่งนัก
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of righteous warfare: martial excellence and visible glory arise from decisive action, yet that glory is bound to the heavy ethical reality of killing—even when the slain include one’s own kin and their supporters.
Sañjaya reports that Arjuna, after cutting down the opposing warriors with sharp arrows—along with their ministers and relatives—stands on his white-horsed chariot and appears resplendent on the battlefield.