Shloka 12
Kṛtavarmā–Sātyaki Chariot Duel and Kaurava Morale Shock (कृतवर्म-सात्यकि-द्वैरथम्)
ततस्तु त॑ वै द्विरदं महात्मा प्रत्युद्ययौ त्वरमाणे जयाय । जम्भो यथा शक्रसमागमे वै नागेन्द्रमैरावणमिन्द्रवाहमुम्,तदनन्तर उन महामनस्वी धृष्टद्युम्नने बड़ी उतावलीके साथ विजय प्राप्त करनेके लिये उस हाथीपर चढ़ाई की। जैसे इन्द्रके साथ युद्ध छिड़नेपर जम्भासुरने इन्द्रवाहन नागराज ऐरावतपर धावा किया था
tatastu taṁ vai dviradaṁ mahātmā pratyudyayau tvaramāṇo jayāya | jambho yathā śakra-samāgame vai nāgendram airāvaṇam indra-vāhanam ||
สัญชัยกล่าวว่า—แล้วมหาบุรุษผู้นั้นเร่งรุดเพื่อชัยชนะ จึงพุ่งตรงเข้าหาพญาช้างนั้น ดุจดังชัมภะในกาลก่อน เมื่อศึกกับศักระปะทุขึ้น ได้โถมเข้าหาไอราวตะ จอมคชสารผู้เป็นพาหนะของพระอินทร์
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights purposeful action in war: the hero advances with clear intent (jayāya) and unwavering resolve. By invoking a mythic parallel (Jambha charging Airāvata), it underscores that courage in a dharmic battlefield is measured not only by strength but by steadfastness in the face of formidable, almost divine opposition.
Sanjaya describes a decisive charge: the great warrior rushes directly at an elephant in the thick of battle, eager to secure victory. The action is intensified through comparison to Jambha’s legendary assault on Indra’s elephant Airāvata when combat erupted with Indra.