Shloka 10
दृष्टवा च तां वेगवतीं प्रभग्नां सर्वे त्वदीया युधि योधमुख्या: । अपूजयंस्ते तु नराधिपं त॑ दध्मुश्न शड्खान् शशिसंनिकाशान्,म्लेच्छशज शाल्वने पाण्डवोंकी उस विशाल सेनामें सहसा भगदड़ मचा दी। उस गजराजके वेगको सहन न कर सकनेके कारण वह सेना तत्काल चारों दिशाओंमें भाग चली! उस वेगशालिनी सेनाको भागती देख युद्धस्थलमें खड़े हुए आपके सभी प्रधान- प्रधान योद्धा म्लेच्छशाज शाल्वकी प्रशंसा करने और चन्द्रमाके समान उज्ज्वल शंख बजाने लगे
sañjaya uvāca |
dṛṣṭvā ca tāṁ vegavatīṁ prabhagnāṁ sarve tvadīyā yudhi yodhamukhyāḥ |
apūjayaṁs te tu narādhipaṁ taṁ dadhmuś ca śaṅkhān śaśisaṁnikāśān ||
สัญชัยกล่าวว่า—ครั้นเห็นกองทัพอันรวดเร็วนั้นแตกกระเจิงและหนีไป เหล่านักรบเอกฝ่ายท่านที่ยืนอยู่ในสนามรบต่างถวายเกียรติแด่พระราชานั้น และเป่าสังข์อันสว่างดุจจันทรา
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how quickly collective sentiment in war follows visible success: when an opposing force breaks, leaders are publicly honored and victory-signals are sounded, reinforcing group cohesion and escalating the conflict. It implicitly cautions that acclaim and noise can amplify aggression as much as they celebrate courage.
Sañjaya reports that a fast-moving force has been broken and is fleeing; seeing this, the chief warriors on Dhṛtarāṣṭra’s side praise the king leading them and blow bright, moon-like conches as a triumphant battlefield signal.