Shloka 5
शल्यवधे कौरवसेनाभङ्गः, भीमस्य गदायुद्धं, दुर्योधनस्य समाह्वानम्
Rout after Śalya’s fall; Bhīma’s mace engagement; Duryodhana’s rally
श्रुत्वा च निहतं शल्यं धर्मपुत्रं च पीडितम्,पूरयन् रथघोषेण दिश: सर्वा महारथ: । शल्य मारे गये और मद्रराजका प्रिय करनेमें लगे हुए मद्रदेशीय महारथियोंने धर्मपुत्र युधिष्ठिरको पीड़ित कर रखा है; यह सुनकर कुन्तीपुत्र महारथी अर्जुन गाण्डीव धनुषकी टंकार करते और रथके गम्भीर घोषसे सम्पूर्ण दिशाओंको परिपूर्ण करते हुए वहाँ आ पहुँचे
śrutvā ca nihataṃ śalyaṃ dharmaputraṃ ca pīḍitam, pūrayan rathaghoṣeṇa diśaḥ sarvā mahārathaḥ |
สัญชัยกล่าวว่า—เมื่อได้ยินว่า ศัลยะถูกสังหารแล้ว และธรรมบุตร (ยุธิษฐิระ) กำลังถูกกดดันอย่างหนัก อรชุน โอรสกุนตี มหารถี ก็รีบมาถึง ณ ที่นั้น. เสียงสะท้านแห่งคันธนูคาณฑีวะและเสียงกึกก้องของรถศึกเติมเต็มทุกทิศ เขามุ่งมาช่วยฝ่ายธรรมท่ามกลางวิกฤตแห่งสงคราม
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-duty expressed as swift protective action: when dharma (embodied by Dharmaputra/Yudhiṣṭhira) is endangered, Arjuna responds decisively. The battle-sounds (Gāṇḍīva’s twang and the chariot’s roar) function as ethical signals of resolve and reassurance to allies.
Sañjaya reports that Śalya has been killed and Yudhiṣṭhira is being severely pressured. On hearing this, Arjuna rushes to the spot, announcing his arrival by the thunderous sound of his chariot and the twang of his bow, ready to support Yudhiṣṭhira and stabilize the battlefield situation.