Shloka 25
युद्धविषयक कार्यविशेषके ज्ञाता वे दोनों वीर अविचलभावसे रणभूमिमें डटे हुए थे। वे एक-दूसरेपर क्रोधपूर्वक गदाओंका प्रहार करके अत्यन्त घायल हो गये और दो इन्द्रध्वजोंके समान एक ही साथ पृथ्वीपर गिर पड़े। उस समय दोनों सेनाओंके वीर हाहाकार करने लगे ।।
bhṛśaṁ marmāṇy abhihatāv ubhāv astāṁ suvihvalau | tataḥ sva-ratham āropya madrāṇām ṛṣabhaṁ raṇe ||
สัญชัยกล่าวว่า—วีรบุรุษทั้งสองถูกกระหน่ำฟันแทงถูกจุดสำคัญครั้งแล้วครั้งเล่า จนมึนงงสับสนยิ่งนัก ครั้นแล้วท่ามกลางสมรภูมิ ก็ยกศัลยะผู้เป็นดุจโคอุสุภะแห่งชาวมทรขึ้นสู่รถศึกของตน ทั้งสองโกรธเกรี้ยวฟาดกระบองใส่กันจนบาดเจ็บสาหัส แล้วล้มลงพร้อมกันดุจธงชัยแห่งพระอินทร์สองต้น ครานั้นวีรชนแห่งทั้งสองกองทัพต่างเปล่งเสียงฮาฮาการด้วยความอาดูร
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the harsh reality of kṣatriya warfare: prowess and anger culminate in grievous injury, yet the battlefield code still compels immediate practical duty—securing and supporting a fallen leader. It highlights how dharma in war can coexist with, but cannot erase, the suffering produced by violence.
Two warriors have been struck in their vital points and are left stunned and incapacitated. In the ensuing moment, the foremost man of the Madras is lifted and placed onto his own chariot amid the ongoing battle, while the surrounding forces react with loud cries.