Shloka 15
शल्यपरिघातः (Śalya Under Encirclement) — Mahābhārata, Śalya-parva, Adhyāya 12
तौ गदाभिह्ठ तैगत्रि: क्षणेन रुधिरोक्षितौ । प्रेक्षणीयतरावास्तां पुष्पिताविव किंशुकौ
tau gadābhighātair gātreṣu kṣaṇena rudhirokṣitau | prekṣaṇīyatarāv āstāṁ puṣpitāv iva kiṁśukau ||
สัญชัยกล่าวว่า—เมื่อถูกกระบองฟาดอย่างหนัก อวัยวะของวีรบุรุษทั้งสองก็ถูกบาดแผลปกคลุมและชุ่มโชกด้วยโลหิตในพริบตา ถึงกระนั้นพวกเขากลับยิ่งน่าชมยิ่งนัก ดุจต้นกิมศุกะ (ปาลาศะ) สองต้นที่บานสะพรั่ง เผยความงามอันน่าเกรงขามแห่งวีรภาพท่ามกลางความรุนแรงของสงคราม
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of kṣatriya warfare: even amid grievous injury and bloodshed, steadfast courage and martial excellence are portrayed as a kind of terrible beauty. It invites reflection on how valor is admired while violence remains morally weighty.
Sañjaya describes two combatants in a mace-duel who, after receiving deep blows, are quickly covered in blood. Despite their wounds, they appear striking—compared to two palāśa (kiṁśuka) trees blazing with red blossoms.