Shloka 31
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
उत्तमौजा युधामन्युस्तथा राजनू् प्रभद्रका: । पज्चालाश्च नरव्याप्र चेदयश्न निषूदिता:,“महाराज! नरव्याप्र नरेश! धृष्टद्युम्न, अपराजित वीर शिखण्डी, उत्तमौजा, युधामन्यु, प्रभद्रकगण, पांचाल और चेदिदेशीय योद्धाओंका भी संहार हो गया”
uttamaujā yudhāmanyus tathā rājan prabhadrakāḥ | pāñcālāś ca naravyāghra cedayaś ca niṣūditāḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ข้าแต่มหาราช ผู้เป็นพยัคฆ์ท่ามกลางมนุษย์! อุตตมอุชาและยุธามันยุผู้กล้า ทั้งหมู่ปรภัทรกะ ตลอดจนชาวปัญจาละและนักรบแห่งเจที—ล้วนถูกสังหารสิ้นแล้ว”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical gravity of war: even celebrated allies and noble warriors perish. It reinforces the Mahābhārata’s recurring insight that conflict, even when framed by duty, brings widespread suffering and irreversible loss.
Vaiśampāyana reports to King Janamejaya the deaths of key Pāṇḍava-aligned fighters—Uttamaujā, Yudhāmanyu, the Prabhadrakas, and warriors of Pāñcāla and Cedi—marking the mounting devastation as the war reaches its later, darker phase.